Głos uwięziony w ciele - Teresa Rutkowska (Kwartalnik Filmowy)
Autorka na przykładzie wybranych filmów bada problem „głosu wewnętrznego” (inner speech) w filmie w niektórych jego konfiguracjach i funkcjach znaczeniowych wobec reprezentacji ciała w obrazie filmowym. Chodzi tu o głos w pierwszej osobie, artykułowany przez postać, która jest częścią struktury filmowej, głos będący introspekcją prowadzącą do szczególnego wtajemniczenia widza w sferę, do której inne postaci w obrębie dzieła filmowego nie mają dostępu; widz staje się w ten sposób instancją, której obecność uwzględnia się w obrębie dyskursu filmowego. Ten zabieg może mieć różnorakie formy, jak o tym świadczą przykłady takich filmów, jak Blue Dereka Jarmana, Johnny poszedł na wojnę Daltona Trumbo, Motyl i skafander Juliana Schnabla czy Chce się żyć Macieja Pieprzycy, ale także Une simple historie Marcela Hanoun czy Shirley – wizje rzeczywistości Gustava Deutscha. Głos uwewnętrzniony jest rozpatrywany nie tylko w kontekście języka filmowego, ale także w aspekcie symbolicznym i artystycznym.