EBÛ SAÎD MUHAMMED HÂDİMÎ’NİN (v. 1176/1762) HAYATI VE ESERLERİ - Hasan Özer (İslam Medeniyeti Araştırmaları Dergisi)
EbûSaîd Muhammed el-Hâdimî, XVIII. yüzyılda Osmanlı Devleti’nin önde gelen âlim vesufilerindendir. Yaşadığı asır modernleşmenin ve reform söylemlerinin başladığızamana rastlayan Hâdimî; fakih, usûlcü ve sufi kimliğinin yanı sıra diğeralanlarda da seçkin bir âlim olup, Osmanlı uleması içinde görüş, düşünce veeserleriyle de temayüz etmiş bir şahsiyettir. Köken itibariyle geriye gidilirse463/1071’den sonra Selçuklular döneminde Konya’ya kadar gelen dedelerininBuhara asıllı olduğu belirtilmektedir. Doğum yeri ise Konya’nın 128 kmgüneyinde kurulmuş, dağlık ve eski bir ilçe olan Hâdim’dir. Konya’da veİstanbul’da çeşitli hocalardan ders okumuş ve icâzet almıştır. Hadim’dekendisinin kurduğu medresede müderrislik yapmıştır. Hadimî’nin kurmuş olduğu medreseninbugünkü İlahiyat ve Hukuk fakülteleri denginde bir eğitim verdiği ifadeedilebilir. Medresede şu bölümler bulunmaktaydı: Fıkıh ve Usûl-i Fıkıh, İlm-iKelâm, Tefsir ve Hadis, İslâm Felsefesi ve Arap Edebiyatı. III. Ahmed ve I.Mahmud gibi padişahlar tarafından İstanbul’a davet edilen Hâdimî, oradapadişahların huzurunda icra edilen huzur dersleri yapmıştır. Tefsir, hadis,fıkıh, akâid, kelâm, tasavvuf, mantık vb. birçok alanda eser veren Hâdimî,1176/1762 senesinde Hâdim’de vefat etmiştir.