مقایسه اثربخشی گروه‌درمانی شفقت ورزی خودبهشیارانه و گروه‌درمانی راه‌حل محور کوتاه‌مدت بر انعطاف‌پذیری روان‌شناختی دانشجویان دختر - محمدرضا خسروجردی; مصطفی بلقان آبادی; احمد منصوری (مجله دانشگاه علوم پزشکی سبزوار)
زمینه و هدف: انعطاف‌پذیری روان‌شناختی نقش مهمی در بهداشت روانی و جسمی افراد ایفا می‌کند. ازاین‌رو هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی گروه‌درمانی مبتنی بر شفقت ورزی خود خودبهشیارانه و گروه‌درمانی راه‌حل محور کوتاه‌مدت بر انعطاف‌پذیری روان‌شناختی دانشجویان دختر بود. مواد و روشها: این پژوهش نیمه ‌آزمایشی از نوع پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری سه‌ماهه با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانشجویان دختر شهر سبزوار که در یکی از سه دانشگاه حکیم سبزواری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد سبزوار و دانشگاه پیام‌نور این شهر دانشجو بود که در سه گروه گروه‌درمانی مبتنی بر شفقت ورزی خودبهشیارانه، گروه‌درمانی راه‌حل محور کوتاه‌مدت و گروه کنترل قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسش‌نامه انعطاف‌پذیری روان‌شناختی بن - ایتژاک و همکاران بود و برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS نسخه 27 و از روش آمار توصیفی و تحلیلی (آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر) استفاده شد. یافتهها: نتایج تحلیل واریانس آمیخته نشان داد که اثربخشی درمان راه‌حل محور نسبت به درمان شفقت ورزی خودبهشیارانه در افزایش انعطاف‌پذیری روان‌شناختی دانشجویان بیشتر است. نتیجه‌گیری: باتوجه‌به تأثیر معنادار روش گروه‌درمانی راه‌حل محور و نمرات قابل‌توجه درمان شفقت ورزی خودبهشیارانه پیشنهاد می‌شود، از این دو روش در راستای بهبود انعطاف‌پذیری روان‌شناختی در دانشجویان دختر استفاده گردد.