Periegeza czy hodoeporikon? Aspekty genologiczne późnoantycznych opisów pielgrzymek do Ziemi Świętej - Grzegorz Pakowski (Facta Simonidis)
Opisy podróży już w starożytności nie pozwalały się zamknąć w sztywne ramy gatunkowe. W VI wieku przed Chr. pojawia się periplus i periegeza. Niewiele młodszy jest hodoeporikon, opis drogi, oraz jego łaciński wariant – iter, itinerarium czy satyra. Wyzwanie dla badacza stanowi również genologia późnoantycznych opisów pielgrzymek do Ziemi Świętej. Najstarsze, datowane na IV wiek Itinerarium Egerii oraz anonimowe Itinerarium Burdigalense, a także 200 lat późniejsze Itinerarium Anonima z Piacenzy stanowią najbardziej reprezentatywne przykłady utworów tego typu. Przedmiotem artykułu będzie próba odpowiedzi na pytanie, czy teksty te stanowią wariant klasycznych hodoeporikonów, czy też ze względu na większe skupienie na odwiedzanych miejscach należałoby je uznać za specyficzny rodzaj perigez, czy też ich odmienności każą wyodrębnić jeszcze jeden gatunek literacki skoncentrowany wokół podróży, przekraczający ramy już istniejących gatunków.