پدیدارشناسی تاریخ و بدن-سوژه در بوطیقای چارلز اولسون - نرگس منتخبی بخت‌ور (پژوهش ادبیات معاصر جهان)
شعر پسامدرن آمریکا به‌رهبری چارلز اولسونْ با نگاهی مرکب از رویدادهای (پیشا)تاریخی و تجریه‌های شخصی، بستری پویا برای بررسی پدیدارشناختی فراهم می‌آورد. پژوهش حاضر بوطیقای اولسون را از دیدگاه پدیدارشناسی موریس مرلو-پونتی بررسی می‌کند. «ادراک» و «بدن-سوژه» دو مفهوم کلیدی در اندیشة مرلو-پونتی‌، برای بررسی نخستین شعر پسامدرن اولسون، «مرغان ماهیخوار»، به‌کار می‌رود. پژوهشگر به‌دو پرسش پاسخ می‌دهد: رویکرد اولسون به‌تلاقی هویت معاصر و تاریخ چیست؟ او چگونه هویت آمریکایی را در ارتباط با تاریخ باستان بازخوانی می‌کند؟ بدن-سوژه، کلافی از اساطیر، تاریخ معاصر و باستان، ذهن (نا)خودآگاه و کهن‌الگوها است که در هجوم ابژه‌های پیرامون، می‌کوشد به‌ادراک برسد. اما ادراک، بدون میانجیگری بدن و حواس ناممکن است. اولسون، ادراک را امری تنانه و متزلزل می‌بیند که در معرض داده‌های حواس قرار دارد و به‌دلیل تأثیر خاطرات مبهم، تاریخ معاصر آمریکا، اساطیر اروپا و آیین‌های باستانی آسیای جنوب شرقی و آمریکای لاتین دچار گسست می‌شود. بررسی پدیدارشناسانة شعرپردازی اولسون نشانگر آن‌ست که ادراک پسامدرن، التقاطی از برانگیزش‌های تاریخی، اساطیری و تناورانه است.