شبیه‌سازی عددی هواگرمکن خورشیدی صفحه تخت با تأثیر جاذب بهینه و شیشه دوجداره - علی زنگنه اینالو; محمد سفید; محمد صالح برقی جهرمی (نشریه علوم کاربردی و محاسباتی در مکانیک)
با توجه به پایین بودن راندمان در این هواگرم کن‌ها می‌توان از روش‌هایی مانند استفاده از سطوح گسترش‌یافته روی جاذب، استفاده از شیشه ضخیم‌تر، استفاده از محیط متخلخل و تغییرات هندسی روی صفحه جاذب (موج‌دار کردن صفحه جاذب با الگوهای مختلف) استفاده کرد. در این پژوهش عددی سعی بر این است که تغییرات هندسی ایجادشده بر روی هواگرمکن خورشیدی با روش دینامیک سیالات محاسباتی بررسی شود و نتیجه آن با پژوهش‌های انجام‌شده مقایسه و حالت بهینه انتخاب گردد. با افزودن تعدادی بافل به هواگرمکن، دمای خروجی و در نتیجه بازده کلی هواگرمکن افزایش یافت که بیشترین میزان بازده کلی، مربوط به وجود سه بافل در هواگرمکن بود که بازدهی حدود 82 درصد حاصل شد. بهینه سازی تغییر فاصله هوایی (ضخامت) و شیشه تک و دوجداره بررسی شد. نتایج نشان میدهد که بهینه‌ترین ضخامت برای هواگرمکن خورشیدی صفحه تخت، ضخامت حدود 15 الی 18 سانتی‌متر است و میزان بازده در حالت شیشه دوجداره به‌مراتب بیشتر از حالت تک جداره است.