کاهش گاز گلخانه‌ای دی‌اکسید کربن بااستفاده‌از جاذب کربن فعال سنتزشده از هستۀ سنجد - میر جمال الدین اطهاری; مریم طهماسب پور (مجله مهندسی شیمی ایران)
افزایش غلظت دی‌اکسید کربن در جو، دولتها را مجبور کرده‌است تا این مسأله را در بین مشکلات پر اهمیت خود قرار دهند. روشهای مختلفی برای جداسازی دی‌اکسید کربن وجود دارد که یکی از مهمترین آن‌ها، روش جذب سطحی بااستفاده‌از جاذب های کربنی مانند کربن فعال است که می تواند از ضایعات زیستی مختلف سنتز شود. هدف‌از این تحقیق، سنتز کربن فعال برای اولین‌بار از زیست‌تودۀ هستۀ سنجد به‌منظور جذب CO2 و بررسی مشخصه‌های مختلف بر ظرفیت جذب آن و هم‌چنین مطالعۀ پایداری جاذب طی چندین چرخۀ جذب و احیا است. در این تحقیق، ظرفیت جذب دی‌اکسید کربن جاذبها به‌کمک آنالیز توزین حرارتی انجام پذیرفت. جاذب سنتزشده در نسبت وزنی عامل فعالساز هیدروکسید پتاسیم به زیستتوده برابر با 2 به 1، با ظرفیت جذب 2/78mmol/g  به عنوان جاذب منتخب معرفی شد. نتایج نشان داد که با افزایش دما از 25 به50 درجۀ سلسیوس، در غلظت 90 درصدی از گاز دی‌اکسید کربن، باتوجه‌به ماهیت گرماگیربودن فرایند جذب دی‌اکسید کربن، میزان جذب جاذب منتخب از 2/78 به1/79mmol/g   کاهش یافت. هم‌چنین با کاهش غلظت دی‌اکسید کربن ورودی به سامانه از 90 به 10 درصد، میزان جذب CO2 جاذب در دمای محیط، به‌علت تماس کمتر ذرات جاذب با مولکولهای CO2 در غلظتهای پایین، از 2/78 به1/03mmol/g    کاهش پیدا کرد. با بررسیهای به‌عمل‌آمده، نتیجهگیری شد که جاذب سنتزشده با هستۀ سنجد دارای ظرفیت جذب قابل قبول است. هم‌چنین، جاذب تهیه‌شده از پایداری بسیار خوبی برخوردار است و میتواند به‌عنوان یک جاذب مناسب برای مصارف صنعتی معرفی شود.