„Szyfry” - Marcin Maron (Kwartalnik Filmowy)
Autor analizuje jeden z najciekawszych, choć nieco dziś zapomniany film Wojciecha J. Hasa Szyfry (1966). Jest to dzieło dające świadectwo czasów, w których się zrodziło, a zarazem film-poemat, który niesie głęboką i uniwersalną refleksję dotyczącą międzyludzkich więzi – osobistych, społecznych i narodowych. Na kanwie opowieści o ojcu poszukującym śladów zaginionego podczas wojny syna, Has wnikliwie diagnozuje kondycję moralną Polaków i charakter powojennej rzeczywistości; rewiduje jej fałszywy obraz i stawia pytania o sens wspólnych – wojennych i powojennych – doświadczeń oraz o możliwość ich integracji w kontekście współczesnym. Polifoniczna struktura dzieła – współtworzą ją „sceny wizyjne” i fragmenty poematu Juliusza Słowackiego Anhelli – obfituje w symboliczne znaczenia. Między innymi właśnie dzięki nim film zmusza widza do „hermeneutycznego” odczytania historii; ma ono umożliwić wgląd w skomplikowaną prawdę o ludziach i czasie, ukrytą pod powierzchnią najbardziej nawet tragicznych faktów.