Od Brechta do Jelinek. Michael Haneke – antyspektakularna trauma Realnego - Emilia Walczak (Kwartalnik Filmowy)
Artykuł jest próbą ukazania filmowej twórczości Michaela Hanekego w perspektywie hermeneutycznego myślenia post-teoretycznego, a jednocześnie próbą potraktowania go jako kina politycznego (to idea przewodnia filmu). Odnosząc się do teorii Slavoja Žižka (a więc pośrednio również do psychoanalizy Jacques’a Lacana), a przede wszystkim do lewicowego filmoznawczego myślenia Todda McGowana, jak również do francuskiej Nowej Fali filmowej, kina Michelangela Antonioniego, a nawet teatralnych koncepcji Bertolta Brechta, autorka stara się ukazać Hanekego nie jako twórcę „ruchomych obrazów” składających się na fikcyjne opowiastki filmowe, lecz jako autora filmowych traktatów, które kontestują wszelkie obrazy, przedstawienia rzeczywistości, a w ostatecznym rozrachunku również i (nie)porządek panujący w świecie „realnym”. Co jest Realne? W co wierzyć? To pytania kluczowe w twórczości Hanekego, którą Autorka poddaje (psycho)analizie i interpretacji.