مطالعه زبانشناختی تعبیر قرآنی "سراحا جمیلا" - محمود مکوند; باقر عباسی فرد (تحقیقات علوم قرآن و حدیث)
بررسی واژگان قرآنی برساخته از ریشه‌ی «س-ر-ح» نشان میدهد که شش‌مورد با آیات طلاق و یک‌مورد با فرستادن دام‌ها به چَراگاه و رها کردن چهارپا مرتبط است. توجه به کاربردهای ریشه مذکور در اشعار جاهلی و دیگر زبانهای سامی نیز کاربرد مشابهای را نشان میدهد. همزاد این ریشه به صورت خاص در متون مقدس یهودی-مسیحی به زبانهای عبری، آرامی و سریانی، مانند متن قرآن، به صورت موازی دال بر دو معنای ملموس و انتزاعی است. از این رو، پژوهش حاضر به طور مشخص درباب این مسأله سخن میگوید که قرآن ذیل ریشه«س-ر-ح» در بیان چگونگی انجام طلاق از چه زبانی بهره‌برده است. روش این پژوهش نیز توصیفی-تحلیلی است. یافتههای پژوهش پیشرو نشان میدهد که شیوه کاربست مذکور استعاری است و سویه مورد تاکید در آن، آزاد ساختن سریع و آسان زن از خانه شوهر است. این مفهوم که از طریق تصویری ملموس در ذهن مخاطبان قرآن مینشیند، دال بر ممانعت از آزار زنان به وقت طلاق است و با شواهد قرآنی مختلف قابل تایید است. نتیجه آنکه،  قرآن کریم با تعبیر ﴿سَرَاحًا جَمِیلًا﴾ زاویه دید متفاوتی را نسبت به موضوع طلاق ارایه میکند که گفتمان حاکم بر آن، ممانعت از آزار زنان و تجاوز به حقوق ایشان به هنگام طلاق است.  افزون بر این، یافتههای ریشهشناختی این مقاله نشان میدهد که ریشه‌ی عربی «س-ر-ح» در زبانهای سامی پیشگفته به دو صورت خود را نشان میدهد؛ نخست، «س-ر-ح» و دوم «ش-ل-ح».