Czy nadwaga u pacjentów z cukrzycą typu 1 w okresie dojrzewania jest problemem? - Anna Noczyńska; Henryk Filipowski; Renata Wąsikowa (Pediatric Endocrinology, Diabetes and Metabolism)
Celem pracy jest wykazanie czy model leczenia cukrzycy ma wpływ na wskaźnik masy ciała (body mass index - BMI), wyrównanie metaboliczne i profil lipidowy oraz czy istnieje korelacja BMI z wiekiem badanych, długością leczenia cukrzycy oraz HbA1c.Materiał i metody: Materiał stanowiło 205 pacjentów w wieku od 14 do 18 lat (x 16,18) - 112 dziewcząt (54,5%) oraz 93 chłopców (45,5%). Osobom badanym obliczano BMI oraz oznaczano stężenie HbA1c, cholesterolu całkowitego, HDL i triglicerydów oraz obliczano frakcję LDL. Określano także długość oraz sposób leczenia cukrzycy. Pacjentów podzielono na 4 grupy - kryterium podziału był sposób terapii oraz płeć (grupa 1 i 2 dziewczynki, 3 i 4 chłopcy). Pacjenci z grupy 1 i 3 byli leczeni insulinami podawanymi w dawce wielokrotnej 4-5 razy na dobę, z grupy 2 i 4 - metodą intensywną.Wyniki badań: Chłopcy leczeni metodą dawek wielokrotnych mieli wyższe statystycznie istotne wartości HbA1c [<0,05], natomiast u chłopców leczonych insulinami Analog [<0,05] stwierdzono wyższy BMI. U osób badanych RR skurczowe i rozkurczowe oraz parametry gospodarki tłuszczowej były w normie. Wnioski: 1. Leczenie cukrzycy typu 1 u chorych w okresie dojrzewania zarówno metodą dawek wielokrotnych, jak i metodą intensywną, nie stanowi zagrożenia występowania u nich otyłości. 2. Prawidłowa masa ciała świadczy o właściwej kontroli metabolicznej cukrzycy oraz o dobrej edukacji w zakresie racjonalnego odżywiania. 3. Pacjenci, u których BMI jest powyżej normy, wymagają weryfikacji postępowania terapeutycznego. 4. U osób leczonych z powodu cukrzycy kontrola wskaźnika masy ciała oraz tempa wzrastania powinna być postępowaniem obowiązkowym podczas wizyt kontrolnych w Poradni Diabetologicznej.