تأثیر مؤلفه‌های حکمت (بر اساس مکتب برلین) بر رهبری تحول‏گرا: با نگاهی به نقش منفی خودشیفتگی - مرتضی مرادی; حمیدرضا جلیلیان (پژوهش‌های روانشناختی در مدیریت)
حکمت حل مشکلات همراه با دانش و تجربه ‏های مفید با لحاظ کردن فضیلت در موقعیت های ویژه به منظور رسیدن به خیر عمومی و همگانی است. مکتب برلین در تعریف حکمت بر دانش تخصصی به منظور قضاوت و توصیه دربارۀ مشکلات پیچیده و اقدامات اساسی زندگی تأکید می‏ کند؛ بنابراین، رسیدگی به مشکلات اساسی زندگی از نگاه حکمت ضرورتی است که باید بررسی شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر حکمت از نگاه مکتب برلین و همچنین، نقش خودشیفتگی بر رهبری تحولگرا انجام شده است. پژوهش حاضر مبتنی بر فلسفۀ اثبات گرایی با رویکرد استقرایی است. روش پژوهش از نوع پیمایشی در یک مقطع زمانی مشخص بوده است. جامعۀ آماری پژوهش کارکنان ادارات دولتی شهر ملایر به تعداد 870 نفر بود و حجم نمونه بر اساس جدول کرجسی و مورگان، به روش در دسترس، 266 نفر انتخاب شد. برای بررسی فرضیه ها، از پرسشنامه مطابق طیف لیکرت استفاده شد. پایایی ابزار با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ و اعتبار سازۀ آن با استفاده از نرم افزار اسمارت پی ‏ال ‏اس تأیید شد. همچنین، تجزیه ‏و تحلیل یافته ها با استفاده از نرم افزار اسمارت پی ‏ال ‏اس و الگوی تحلیل مسیر انجام شد. نتایج پژوهش نشان داد متغیرهای حکمت از نگاه مکتب برلین، یعنی دانش واقعی غنی دربارۀ زندگی، دانش رویه ای غنی دربارۀ زندگی، بسترگرایی طول عمر، نسبیت ارزش ‏ها و اولویت های زندگی، تشخیص و مدیریت عدم اطمینان، بر رهبری تحول‏گرا اثری معنادار دارند. همچنین، خودشیفتگی بر رهبری تحولگرا اثری منفی و معنادار داشت؛ بنابراین، می توان گفت حکمت با تحول عجین و مرتبط است و یکی از راه های تحول در سازمان ها می تواند استفاده از سازۀ حکمت باشد؛ البته در صورتی که خودشیفتگی در آن راه پیدا نکند.