Pokrewieństwo smutku i ostentacji: „2046” - Emilia Olechnowicz (Kwartalnik Filmowy)
Film 2046 Wonga Kar-waia, tworzy nadmiar obrazów, wątków, planów czasowych. Ten utkany z nadmiaru film, tchnie jednak pustką. Natłok wystylizowanych obrazów przywołuje świat pełen melancholii. Miejsca i postaci, a także plany czasowe: przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, powiązane są dwuznacznymi i niejasnymi relacjami. Filmowy świat jest domeną pozoru. Wszyscy bohaterowie filmu, niezdolni do prawdziwego życia, prawdziwych uczuć, skazani są na ich udawanie. Wszystkie filmowe zdarzenia wydają się dziwnie nierzeczywiste. Ten świat jest podobny do pięknego i dusznego snu. Choć sam siebie objaśnia i interpretuje, pozostaje nieodgadniony. Jego lektura pozostawia wrażenie równoczesnego niedosytu i przesytu. 2046 olśniewa i przytłacza widza. Filmowe obrazy, wyrafinowane i przesycone znużeniem, zaświadczają bliskiemu pokrewieństwu smutku i ostentacji. W 2046 puste światy: przeszły, teraźniejszy i przyszły ożywia smutek miłości. Bohaterowie filmu, niezdolni ani do spełnienia swoich pragnień, ani do ich poniechania, przeżywają wciąż na nowo przeszłe wydarzenia. Więź łącząca ich z rzeczywistością jest niezwykle krucha. Teraźniejszość, w której działają i przyszłość, o której marzą jest tylko projekcją ich tęsknot. Władzę nad bohaterami filmu sprawuje przeszłość. Plany czasowe 2046 należałoby precyzyjnie określić jako: przeszłość przeszłości, teraźniejszość przeszłości i przyszłość przeszłości.