Technologie informacyjno-komunikacyjne jako narzędzie ograniczania dysparytetów społeczno-ekonomicznych wsi w Unii Europejskiej - Malwina Bajer (Wieś i Rolnictwo)
Obszary wiejskie UE przechodzą transformację społeczno-ekonomiczną. Malejąca rola rolnictwa powoduje konieczność tworzenia nowych, pozarolniczych Źródeł dochodu w celu zachowania żywotności obszarów wiejskich. Problemy charakterystyczne dla obszarów wiejskich – mała gęstość zaludnienia, odległość, niższy poziom usług publicznych, migracja i starzenie się ludności, słabość rynku pracy i ograniczone możliwości pracy poza rolnictwem oraz niska jakość kapitału ludzkiego wzmacniają się wzajemnie, tworząc „zaklęty krąg” pogarszającej się sytuacji na obszarach wiejskich. Z kolei rozwój gospodarki opartej na wiedzy kreuje popyt na nowe kompetencje, tworząc jednocześnie nowe formy i możliwości zatrudnienia. Technologie informacyjno-komunikacyjne (TIK) mają potencjał niwelowania strukturalnych wad i niekorzyści lokalizacji obszarów wiejskich oraz tworzenia nowych możliwości zarobkowania i współpracy. Artykuł prezentuje cztery grupy możliwości TIK w zakresie przezwyciężania dysparytetów społeczno-ekonomicznych i poprawy sytuacji dochodowej mieszkańców obszarów wiejskich.