تک‌گویی نمایشی و مقاومت سیاسی: خوانشی جیمسونی از رمان «بنیاد گرای ملول» اثر محسن حامد - امیر ریاحی نوری; رویا الهی (پژوهش ادبیات معاصر جهان)
مقالهی حاضر با خوانشی انتقادی به واکاوی رمان «بنیاد گرای ملول» اثر محسن حامد با هدف بررسی امکان بروز مقاومت سیاسی در نتیجهی ویژگیهای ظاهری اثر مورد اشاره میپردازد. اسلوب و رویکرد ادبی این مقاله بر پایه نظریات فیلسوف شهیر معاصر فردریک جیمسون است. از دیدگاه جیمسون، در بسیاری از موارد، برتری دادن محتوای اثر بر صورت آن (فرم) باوری اشتباه میباشد زیرا ویژگیهای ظاهری آثار هنری دربردارندهی امکان مقاومت سیاسی میباشند که به واسطهی آنها پایداری سیاسی مخاطبان در برابر گفتمانهای حاکم عملی میگردد. پرسشی که پژوهش پیشرو مطرح میسازد این است که آیا رمان حامد میتواند به دلیل استفاده از تکنیک تکگویی نمایشی به برانگیختن حس مقاومت سیاسی در مخاطب بینجامد. در این خصوص، با خاموش کردن شهروند آمریکایی، ویژگیهای ظاهری رمان این امکان را در اختیار مخاطب قرار میدهند تا با ورود به ذهن شخصیت اصلی جهان سومی داستان، به دنیا از دریچهی نگاه وی بنگرد. علاوه بر آن، استفادهی رمان از تکگویی نمایشی نه تنها امکان ورود خواننده اثر را به دنیای شخصیت اصلی مسلمان داستان فراهم مینماید، بلکه امکان ظهور ایستادگی سیاسی مخاطب را در برابر گفتمانهای بیگانهستیزانه و اسلامهراسانهی حاکم بر جامعهی آمریکا در نتیجهی حملات تروریستی یازدهم سپتامبر فراهم میکند.