بی‌زمانی اسطوره‌یی- کهن‌الگویی در اشعار فروغ فرخ‌زاد - شیرزاد طایفی; نسیم بیدبرگ (غالب)
در دنیای امروز نقد اسطوره‌یی-‌کهن‌الگویی به‌عنوان یکی از روی‌کردهای پژوهشی در علوم انسانی موردتوجه اندیشه‌مندان این حوزۀ دانشی قرار گرفته‌ است. زمان یکی از کهن‌الگوهای اسطوره‌یی است، که در متون ادبی بازتاب گسترده‌یی یافته‌است و در ارتباط با این کهن‌الگو در واکاوی‌های اسطوره‌یی، ما با امری به‌عنوان بی‌زمانی مواجه می‌شویم. بی‌زمانی به اموری گفته می‌شود که خارج از تاریخ روی ‌می‌‌دهند؛ یعنی مسائلی که در هیچ کتاب تاریخی ثبت نشده‌اند؛ اما هم‌واره در زنده‌گی و اندیشۀ بشر تأثیرگذار هستند. با بررسی شعر فروغ فرخ‌زاد دریافتیم که او دلهرۀ زمان و گذشت زمان را به‌صورت خودآگاه و ناخودآگاه وارد شعرش کرده است؛ پس از طرح پرسش و بیان فرضیه‌های پژوهش و نیز معرفی آثار پژوهشی مشابه این جستار، به مبانی نظری مرتبط با موضوع واکاوی پرداختیم و سپس با توجه به مبانی نظری، شعرهایی را که دربردارندۀ کهن‌الگوی زمان با مفهوم بی‌زمانی بوده‌اند واکاوی کردیم و به این نتیجه رسیدیم که: فرخ‌زاد با داشتن زبانی ساده، مفاهیم عمیقی را وارد شعر خود کرده است و ذهن جست‌وجوگر او هم‌واره در پی این است که از قراردادها فراتر برود. در این پژوهش از نظریه‌های اسطوره‌شناسانی همانند لوی استراوس، میرچا الیاده و کارل گوستاو یونگ بهره بردیم. روش کار در این پژوهش توصیفی- تحلیلی است و در آن کوشیده شده است تا مفاهیم و واژه‌های مربوط به بی‌زمانی اسطوره‌یی-‌کهن‌الگویی در اشعار فروغ فرخ‌زاد واکاوی شود.