اثر مدتزمان اجرای سامانه آبیاری قطرهای و پلیاکریلآمید بر آبگریزی خاک در باغ به
سابقه و هدف: آبگریزی و آبدوستی ویژگیهای مهم فیزیکی هستند که تأثیر زیادی بر ویژگیهای هیدرولیکی خاک دارند. از سوی دیگر ویژگیهای هیدرولیکی خاک زیر قطرهچکانها بر ابعاد هندسی پیاز رطوبتی و پیامد آن رشد و عملکرد گیاه مؤثر است. آبگریزی خاک در اثر کاربرد روکنشگرها کاهش مییابد. تحقیقات محدودی بیانگر...
Saved in:
| Main Authors: | , , , , |
|---|---|
| Format: | Article |
| Language: | fas |
| Published: |
Gorgan University of Agricultural Sciences and Natural Resources
2017-08-01
|
| Series: | مدیریت خاک و تولید پایدار |
| Subjects: | |
| Online Access: | https://ejsms.gau.ac.ir/article_3773_4d0eedd7b2d469f6a3ba2eecd5dadc41.pdf |
| Tags: |
Add Tag
No Tags, Be the first to tag this record!
|
| Summary: | سابقه و هدف: آبگریزی و آبدوستی ویژگیهای مهم فیزیکی هستند که تأثیر زیادی بر ویژگیهای هیدرولیکی خاک دارند. از سوی دیگر ویژگیهای هیدرولیکی خاک زیر قطرهچکانها بر ابعاد هندسی پیاز رطوبتی و پیامد آن رشد و عملکرد گیاه مؤثر است. آبگریزی خاک در اثر کاربرد روکنشگرها کاهش مییابد. تحقیقات محدودی بیانگر کاهش آبگریزی خاک در اثر کاربرد پلیاکریلآمید (PAM) است. این پژوهش با هدف بررسی آبگریز شدن خاک تحت کاربرد درازمدت سامانه آبیاری قطرهای و تاثیر PAM بر افزایش آبدوستی خاک در باغ به انجام شد. مواد و روشها: این پژوهش بهصورت طرح بلوکهای کامل تصادفی در قالب کرتهای خردشده با دو فاکتور مدتزمان اجرای سامانه قطرهای در سه سطح شاهد (بدون کشت)، 8 سال و 15 سال بهعنوان فاکتور اصلی و غلظت PAM در سه سطح غلظتهای صفر، 10 و 20 میلیگرم بر لیتر بهعنوان فاکتور فرعی در سه تکرار انجام شد. ابتدا غلظتهای موردنظر PAM درون تانکهای تزریق تهیه و در زمان آبیاری باغ، واحدهای آزمایشی بهجز تیمار صفر با این محلول آبیاری گردید. پس از یک هفته نمونه خاک از سه عمق 30-0، 60-30 و 90-60 سانتیمتری خاک زیر قطرهچکانها تهیه شد. تعیین شاخص آبگریزی (WRI) به روش جذب پذیری آب و اتانل و به کمک دستگاه میکرو نفوذسنج مکشی در آزمایشگاه انجام شد. یافتهها: نتایج نشان داد اثر مدتزمان اجرای آبیاری قطرهای و کاربرد PAM بر WRI و زاویه تماس آب-خاک () معنی دار شد. سرعت جذب آب به خاک با افزایش دوره استفاده از سامانه آبیاری قطرهای کاهش یافت اما کاربرد PAM این کاهش را جبران نمود. بیشترین مقدار WRI برابر 321/4 مربوط به 15 سال اجرای سامانه قطرهای و بدون کاربرد PAM در عمق 30-0 سانتیمتری بود. همچنین یافتهها نشان داد کمترین مقدار WRI برابر 833/0 مربوط به تیمار 20 میلیگرم در لیتر PAM بدون اجرای سامانه قطرهای در عمق 60-30 سانتیمتری است که ازنظر آماری با تیمار 20 میلیگرم در لیتر PAM در مدت 8 سال اجرای سامانه قطرهای در همین عمق تفاوت معنیداری ندارد. نتیجهگیری: نتایج نشان داد افزایش دوره زمانی سامانه آبیاری قطرهای به طور معنی داری باعث افزایش آبگریزی و زاویه تماس آب-خاک و کاهش جذب آب به ویژه در لایه 30-0 سانتیمتری شد. کاربرد PAM به طور معنی داری آب گریزی و زاویه تماس آب-خاک را کاهش و جذب آب را افزایش داد. تر و خشک شدن متوالی در پیاز رطوبتی و افزایش مواد آلی خاک زیر قطرهچکانها میتواند آبگریزی خاک را در باغ افزایش دهد که با کاربرد 20 میلیگرم در لیتر PAM در سامانه آبیاری قطرهای به میزان قابل توجهی آبگریزی را کاهش میدهد. |
|---|---|
| ISSN: | 2322-1267 2322-1275 |