Performatywne identyfikacje - Sebastian Jagielski (Kwartalnik Filmowy)
Geje przez lata odwoływali się do tekstów, podmiotów i znaków należących do kultury dominującej, nadając im alternatywne i subkulturowe znaczenia. Teksty te dostarczały im – zwłaszcza w epoce przedemancypacyjnej – języka pozwalającego wyrazić ich doświadczenia. Jagielski przedmiotem swego zainteresowania czyni związki łączące homoseksualnego widza z kobiecymi gwiazdami (diwami): analizuje powody, dla których gejowski widz tak chętnie podąża w stronę filmowych obrazów, rodowód fascynacji homoseksualistów diwami oraz wątpliwości, jakie rodzi ta afiliacja. Za ilustrację służy mu wizerunek Violetty Villas, kobiety-monstrum, która przez arbitrów dobrego smaku została uznana za odpad. Jej ciało było karnawałową maskaradą, ekscesem, którego nie sposób zaakceptować. Ale ciało to okazało się potworne dopiero w zderzeniu z kontekstem (PRL). Gwiazda w swym wizerunku łączyła to, co abiektalne z kampem, który przez parodystyczną hiperbolizację podważa dominujące wzorce płci i seksualności. Villas i „cioty” łączy miejsce, które przyszło im zająć – poza wszelkimi granicami.