بررسی اثر شاخص سطح برگ، ماده خشک و سرعت رشد محصول بر عملکرد و اجزای عملکرد ارقام سویا (تولید گیاهان زراعی)
عملکرد در اکثر محصولات نتیجه ترکیب تعداد زیادی از فرایندهای فیزیولوژیکی است که در طی رشد و نمو به وقوع می پیوندد. این فرایندها در سطوح مورفولوژیکی، فنولوژیکی و فیزیولوژیکی تجلی یافته و اغلب توسط ژنهای زیادی کنترل میشوند. به‌منظور تعیین خصوصیات فیزیولوژیک مؤثر بر عملکرد دانه ارقام سویا (.Glycine max L) و رابطه بین آنها با اجزای عملکرد در سال 1389 آزمایشی انجام شد. در این آزمایش شش رقم سویا (گرگان3، سحر، ساری، هیل، دی پی ایکس و تلار) و دو لاین (032، 033) در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با چهار تکرار مورد استفاده قرار گرفتند. روند تغییرات شاخص سطح برگ، ماده خشک، سرعت رشد محصول نسبت به زمان نشان داد ارقام مورد بررسی از این نظر از الگوی یکسانی تبعیت میکنند. نتایج حاصل از تجزیه صفات اندازه‌گیری شده مربوط به ماده خشک تجمعی، شاخص سطح برگ و سرعت رشد محصول در مراحل گلدهی و شروع دانهبندی مشخص کرد که بین ارقام اختلاف معنیداری وجود دارد. اما ضرایب همبستگی ارتباط معنیداری بین آنها و عملکرد نشان نداد. براساس نتایج حاصل از تجزیه دادهها، افزایش عملکرد در ارقام پرمحصول ناشی از شاخص برداشت بالاتر بود که از طریق تولید تعداد غلاف و دانه بیشتر از عملکرد بالاتری برخوردار بودند. ثبت دادههای هواشناسی در طول دوره رشد دماهای بالای 38 تا 41 درجه سانتی‌گراد را در زمان گلدهی نشان میدهد. براساس نتایج بدست آمده طولانی شدن دوره رویشی با به تعویق انداختن زمان گلدهی گیاه را بیشتر در معرض دماهای بالای قرار داده به طوریکه این ارقام با داشتن تعداد کمتر غلاف و دانه از عملکرد پائینتری داشتند.