ارزیابی روش های ترکیب داده های اندازه گیری شده زمینی و ماهواره ای در تصحیح و بهبود عملکرد داده های بارش در سطح حوضه (مطالعه موردی: حوضه آبریز مند) - علی اسکندری; حیدر زارعی; عبدالرحیم هوشمند; علی محمد آخوند علی (علوم و مهندسی آبیاری)
تخمین دقیق بارندگی در سطح به خصوص در مناطق کوهستانی، به علت تغییرات مکانی بارش، یک مساله مهم بهشمار میآید. روش معمول اندازهگیری بارش، اندازهگیری مستقیم آن در ایستگاه‌های بارانسنجی زمینی، تحت عنوان بارش نقطهای است. امروزه برآورد توزیع مکانی بارندگی، با ترکیب اطلاعات حاصل از سنجندههای مختلف، مورد توجه قرار گرفته است. نظارت بر رویدادهای شدید بارندگی مستلزم اندازه گیری هر چه دقیقتر بارش با استفاده از ترکیب دادههای راداری و ماهوارهای، با مقادیر زمینی است. در این پژوهش به منظور اصلاح دادههای بارش نقطهای و برآورد توزیع مکانی بارندگی از روشهای ترکیب وضعیت و برخی از روابط تجربی که براساس آن اجرا میشوند در رگبارهای مختلف طی سالهای 1393 تا 1395، در حوضه آبریز مند، واقع در استانهای فارس و بوشهر در جنوب ایران استفاده شد. براساس تجزیه و تحلیلهای آماری صورت گرفته بین مقادیر بارش سطح بهدست آمده از روشهای ترکیب وضعیت شامل CM)، BFCM و  (MCMو بارش مشاهدهای شبکه زمینی، روشهای مورد استفاده بهطور متوسط بهترتیب با میزان RMSE 17/25، 32/25 و 23/25  دقت قابل قبولی دارند. در مقایسه با مقادیر بارندگی بهدست آمده از روش کریجینگ، نشان میدهد که روشهای پیشنهادی دارای تمایل به توزیع مکانی بارندگی شبیه دادههای ماهواره ای با حفظ مقادیر پارامترهای آماری بارش زمینی میباشند به طوری که میانگین بارش مطلوب منطقهای بهدست آمده از روش ترکیب وضعیت (CM) بسیار شبیه به مقدار به دست آمده از دادههای اندازهگیری زمینی است.