آیا پیش تیمار دانه های گردو با بازدارنده سرین‌پروتئازی سبب افزایش مقاومت آن ها در برابر زوال می شود؟ - سیده فاطمه فلاح; فرشید قادری فر; مسعود گلعلی پور; حمید رضا صادقی پور (زیست‌شناسی کاربردی)
مقدمه: نگهداری بذر در شرایط نامناسب منجر به زوال و کاهش درصد جوانه‌زنی می‌شود. با این حال از نقش فعالیت‌های پروتئازی در طی زوال اطلاع چندانی در دست نیست. در مطالعه حاضر، تاثیر فرآیند زوال کنترل شده بر شکستن پروتئین‌های ذخیره‌ای و اثرات پیش‌تیمار با مهارکننده پروتئازی فنیل‌منیل سولفونیل‌فلوراید (PMSF) بر درصد جوانه‌زنی دانه‌های گردو پس از زوال بررسی شد. مواد و روش‌ها: دانه‌های گردو که میزان رطوبت‌شان با آب (شاهد) یا محلول PMSF در سطح 15‌% و 20‌% تنظیم شده بود به مدت 3 و 6 روز در دمای 45 درجه سانتی‌گراد به منظور زوال کنترل شده قرار گرفتند. نتایج: زوال کنترل شده منجر به افزایش پروتئین‌های محلول، شکستن گلوتلین‌های 24-19 کیلودالتون، تشدید فعالیت پروتئازی 80 کیلودالتون، انباشت اسید آمینه کل، پرولین و کربنیلاسیون پروتئین شد. اگرچه درصد جوانه‌زنی به میزان مشابهی در دانه‌های شاهد و PMSF کاهش یافت اما دانه‌های زوال یافته در PMSF در مقایسه با شاهد دارای محتوای پرولین و اسید آمینه و گروه‌های کربونیل کمتری بودند. بحث: زوال سبب تشدید شکستن ذخایر پروتئینی دانه‌های گردو می‌شود، اما مهار فرآیندهای پروتئازی بر خلاف لیپازی، تاثیری بر بهبود اثرات نامطلوب فیزیولوژیکی زوال از جمله افت جوانه‌زنی نداشته و فقط در سطح بیوشیمیایی تا حدی سبب بهبود پاسخ به تنش شده است. شناسایی هر چه بیشتر مسیرهای متابولیکی فعال شده در طی زوال دانه‌های گردو می‌تواند تصویری کلی از مکانیسم زوال دانه‌های گردو را فراهم کند و منجر به ارائه روش‌هایی جهت حفظ کیفیت و زنده‌مانی بیشتر دانه-های گردو در طی ذخیره‌سازی در انبار شود.